Karne günü

imageBu, sürpriz oldu! Takdir ve teşekkür belgeleri, ilkokulda mı verilmeye başlanırdı? Eve gururla gelip kağıdı gösterdi.

E: Aa bu kağıt 15 günlük tatilin resmi habercisi sanırım.
A: Anne değil, takdir bu!
E: Tabii, çok yorucu okula gitmek. Ben de seni takdir ediyorum; altından kalkabiliyorsun.
A: Anne ya, takdir aldım. Öğretmenim verdi.
E: Ne işe yarıyor bu takdir?
A: Sınavlardan iyi not alınca, çok çalışınca, 4.sınıfta vermeye başlıyorlarmış.
E: Vermeseydiler ne olurdu?
A: Bir şey olmazdı. Daha çok çalışmam gerek demek olurdu.
E: Sen ne hissediyorsun?
A: Mutlu. Başarılı.
E: Alpi biliyor musun; hala sınavdan aldığın notun altına düşmemen yeterli diye düşünüyorum. Çok kötü birkaç ay geçirseydin, notların düşük olabilirdi. Bu durumda; not sonuçlarına göre takdir belgesi alamayabilirdin. Ve bu asla başarısızsın demek olmazdı.

——————–
Alpi’ nin, çocukları için çok uğraşan bir öğretmeni var. Öğretme tarzlarımız farklı. Egitime bakış açılarımızda farklılıklar var. Alpi ilkokula başlarken endişelerim vardı. Tıpkı şimdilerde de ortaokulu düşünürken hissettiklerim gibi… Ödül, ceza, ödev, sınav, yaklaşım… Bu konuları tartıştığımız ortamların bazılarında Alpi de yanımdaydı. Yani bazı farkındalıkları vardı. Bana kalsa; evde eğitim verirdim ama devlet, okulda eğitim zorunlu dedi. Alpi, okula gitmek isteyen bir çocuk olduğu için onun öncelikleri, benim önceliklerimdir. Okula başlama yaşı budur dendi, okula başladı. Öğretmeni okulda, ben de evde kendi doğrularımızla oğlumu yetiştiriyoruz. Ortak noktada buluşabilmemiz büyük bir şans. Bunun için kendisine teşekkür ediyorum. İlk hafta; gözlerini gözlerimden ayırmadan beni dinlediği için, alternatif eğitimden, Montessori’ den, BBOM’ dan bahsedip ödül ve cezaya, ödevlere ve sınavlara karşı olmam ve nedenlerini anlattığımda; birçok veli ve eğitmen bana aklımı kaçırmışım gibi bakarken, o sakince dinlediği için, vicdanli bir insan olduğu ve çocuklarından bunu esirgemediği için, esnek bir duruş sergilediği icin, oğlumun ve bnim fikirlerimize değer verdiği için, endişelerimi giderdiği için, farklı düştüğümüz noktalarda tecrübesi ve sağ duyusuyla desteklediği için, oturup dertleşebildiğimiz için ve 4.sınıftaki oğlumun okumak ve araştırmaktan, bu sisteme rağmen, hala vazgeçmemesinde katkıları olduğu için kendisine şükranlarımı sunuyorum.

Ödül ve ceza benim gözümde neyse, takdir ve teşekkür de odur. Bir çocuğun başarısı, okulda sisteme göre hazırlanmış sınavlardan aldığı notla ölçülemez! Çocuklar, ilgi alanlarına göre başarılı oldukları alanlarla kıyaslanamaz!

Bugün, karne günüydü. Sosyal medya, çocuklarıyla gurur duyan ebeveynlerin paylaştıkları karne fotoğraflarıyla doluydu. Umarım MEB; çocuklarımızın ailelerinden korkmalarına, canlarına kıyacak kadar onları hayal kırıklığına uğrattıklarını düşünmelerine sebep olan bu belgelerden ve sistemden vazgeçer. Umarım ebeveynler, çocuklarıyla, düşük notlarla dolu karnelerinin de fotoğraflarını paylaşacak kadar empati geliştirebilirler. En önemli şeyin; çocukların mutlu birer birey olarak yetişmeleri olduğunu fark ederler.

  • Share on Tumblr

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir